De slowboat

De afgelopen 6 weken heb ik al zoveel dingen meegemaakt en dan te bedenken dat dit maar een klein deel is van de totale reis. Ik ben aangekomen op het eindpunt van Laos: Don Det. Don Det is één van de 4000 eilanden. Dit is echt de plek om even tot rust te komen en nieuwe energie op te doen voor ik doorreis naar Cambodja. In deze blogpost wil ik je meer vertellen over de dag dat ik Thailand verliet en met de slowboat naar Luang Prabang ging. Dit was toch wel één van de indrukwekkendste dagen in Laos. De volgende tekst komt uit mijn reisdagboek, vandaar dat het schuingedrukt is.

Wanneer ik dit schrijf zit ik momenteel in de slowboat op de Mekong rivier en het is zo mooi! Deze boot zit bepakt met zo’n 100 man en we zitten allemaal op een autostoel. Ik zit gelukkig voorin de boot, waardoor ik het verste weg zit van de motor, want die maakt enorme herrie dat je elkaar niet eens kunt verstaan wanneer je te dichtbij zit. Deze boot start in Huax Xai en brengt ons met een tussenstop in Pakbeng naar Luang Prabang.

Samen met twee kamergenoten zijn we om 5:30 de hostel uitgecheckt om 6 uur s’morgens de locale bus te pakken die ons naar de grens bracht. De busrit in de ochtend was al spectaculair want we begonnen in het donker en het werd steeds iets lichter wat samenging met hele mooie roze en oranje tinten in de lucht. Dit samen met de ruwe natuur en bergen van Thailand was het prachtig.

We kwamen aan bij de departure gate van Thialand. Hier moest je jou departure kaart, die je bij de aankomst van Thailand hebt ontvangen, inleveren. Echter hadden een aantal backpackers hier niet aan gedacht en zaten hun gestrest door hun spullen te zoeken naar dat ene kleine kaartje.

Na de eerste controle werden alle backpackers met een bus naar de grens van Laos gebracht. Het was best een eigenaardige ervaring want het leek wel alsof alle backpackers een kudde schapen waren. De locale mensen hielpen ons naar de grens te komen, neem deze bus en ga daarnaartoe. Het ging zoveel makkelijker dan verwacht aangezien we hadden besloten geen georganiseerde pakket met busje te boeken. Het was veel voordeliger om het vervoer ter plekke te regelen. Toch was ik wel blij dat ik met twee andere kamergenoten ging.

Aan de grens heb ik 3.000 Bath gewisseld voor KIP om de eerste paar dagen rond te komen. Het geld in Laos is zo groot! Dus het was erg wennen om hiermee te betalen. Aangekomen bij de slowboat na nog een taxi rit konden we ter plekke heel makkelijk een ticket kopen voor 105.000 kip, dat is ongeveer € 10,50. We vonden een goed plekje voorin ondanks dat onze stoelnummer niet aanwezig was. Ik had stoelnummer 158 en er waren maar 110 stoelen genummerd?!

De slowboat was zo relaxed. De eerste dag op de boot heb ik mij geen moment verveeld. We vertrokken rond 12:00 en kwamen aan rond 18:00 in Pakbeng. Op de boot heb ik enorm genoten van het uitzicht op de Mekong, de bergen eromheen, de locale mensen en kinderen op de boot. Ik heb zelfs nog even mijn waterverf erbij gepakt om het uitzicht vast te leggen.

De tussenstops waren ook heel indrukwekkend, want we stopte op plekken om de locals af te zetten waar geen huis te bekennen was in de verte. Het heeft mij wel heel nieuwsgierig gemaakt naar hoe de mensen daar leven. Hoe ziet hun huis eruit en wat zijn hun gewoontes? Hebben ze er een school en de mogelijkheid om te studeren en zelf ook te reizen, net als ik?

Lucy, mijn mede reiziger, zei onderweg een aantal keer:

“We are in Lao!”

Even dat momentje van realisatie pakken, want we zitten echt op een boot door Laos. Tijdens het reizen probeer ik zoveel mogelijk in het moment te leven. Lucy herinnerde mij dat wij beide enorm hard gewerkt hebben om ons voor te bereiden op deze grote reis. Zij reist voor vier maanden en ik voor zes. Het werd een gewoonte om te sparen voor zo’n grote reis, het wordt langzamerhand een routine om elke dag weer op te letten hoeveel je uitgeeft. Hierdoor vergeet je bijna de extra inspanning die je hebt moeten doen om hier te komen. Je hebt er kei hard voor gewerkt en nu zit je hier, realiseer je dat!

Toen we aankwamen in Pakbeng werden we als snel aangesproken door de locals voor een overnachting. We stapte in een van de taxi’s samen met tien ander backpackers en kregen met z’n tweeën een privé kamer voor maar 50.000, mijn goedkoopste verblijf tot nu toe! Ik merkte wel dat dit dorpje leefde van de toeristen die aankomen met de slowboat. Ik kreeg niet echt een goede eerste indruk van Laos. De eigenaar was heel direct. Bij het bestellen van ons ontbijt vroeg hij kortaf: “What do you want”. En ze hadden een enorme menu kaart maar serveerde daadwerkelijk maar een klein deel.

De volgende dag zou de boot vertrekken om 9:00 en zoals verwacht vertrok het een uur later. Op de boot heb ik een portret van Lucy en een amerikaan, die als enige een zwemvest aanhad, gemaakt. Hij zag mij tekenen en vroeg of ik hem wou teken met zijn zwemvest aan. Het was een oude man dus iets lastiger om zijn rimpels te tekenen, maar een goede uitdaging!

Op deze boot hadden we net iets meer ruimte en zaten we weer voorin! Tijdens deze rit werd het uitzicht al wat gewoontjes en las ik mijn boek en luisterde naar muziek. Ik heb mij zeker weer niet verveeld.

Rond 17:00 uur kwamen we 10 km van Luang Prabang aan waardoor we de taxi wel moesten nemen. Vermoedelijk hadden ze ons expres hier afgezet zodat ze nog even wat extra omzet konden genereren. We hadden nog geen hostel geboekt dus de zoektocht begon naar een hostel. Bij de tweede hostel was er een kamer vrij en konden we eindelijk een lekkere douch nemen en ons even opfrissen om vervolgens naar de night market te gaan voor avondeten.

Op de night market heb ik mijn eerste Pho noodle soep gegeten en die was overheerlijk! Op de markt zagen we heel wat bekende gezichten van de boottocht. Luang Prabang is niet enorm groot dus grootte kans dat je een bekende gezicht tegen zou komen.

Deze boottocht was toch wel één van de tofste ervaringen tijdens mijn reis tot nu toe.

Liefs,

Claudia

Leave a Reply

Scroll to top